Sunday, July 23, 2017

සමාගේ ගැබ් ගැනීම







සමාගේ ගැබ් ගැනීම


ඒක මුලූ පළාතම සසළ කරපු මිනීමැරුමක්. ඉස්කෝලෙ උදලූ ගාන්න තිබුණු උදැල්ලෙන් විදුහල්පතිතුමාට දොලොස්වතාවක් කොටල තිබුණ. අපි ඒ මරණයේ කතාවේ සාක්ෂිකාරයො. අපි කියන්නෙ මේ ඉස්කෝලෙ ඩෙස් පුටු ඇතුලූ හැම දෙයක්ම. පුදුම වෙන්න දෙයක් නැහැ. මිනිස්සු වගේ සජීවී ජීව කොට්ඨාෂත් ඩෙස් පුටු වගේ හැගීම් විරහිතව ඉද්දි අපිට බල කෙරුණ සංවේදී වෙන්න. ඒ මිනීමරුව අමර. පංතියෙ උන්නු අහිංසකම ළමයින්ගෙන් කෙනෙක්. පංතියෙ කොස්ස සාක්ෂි දුන්න හැමදාම වගේ පංතිය අතුගානව වගේ පොදු වැඩ වලටත් සම්බන්ධවුණා කියල. ඇය සාමා. එච්චරම ආර්ථික හයියක් නැති පවුලක ළමයෙක්. හරිම ලස්සන ගෑණු ළමයෙක්. ඒ ළමයගෙ ඩෙස් එකටයි පුටුවටයි අනිත් ඩෙස් පුටු ඉරිසියා කළා. ඔව් මේක තවත් එක ආදර කතාවක් තමයි. මේ හතර මායිමේ අපි  ඕන තරම් ආදර කතා දැකල තියෙනව. ඒ හින්ද ඒව අපිට අරුම නැහැ. ඒත් මේක ඒ වගේම තවත් එක ආදර කතාවක්ම නෙමෙයි, මේක ටිකක් වෙනස්. මේ හැම දෙයක්ම අවසන යක්ෂයාගේ යුගය පටන් ගත්තා. මේ වෙද්දි ඉස්කෝලෙ නටඹුන් ගොඩක්. ඉතුරුවෙලා තියෙන්නෙ අන්ධකාරයයි, මූසල කමයි විතරයි.
සාමල, අමරල, නයනල පොඩි කාලෙ ඉදන් එකට මේ ඉස්කෝලෙ ඉගෙන ගන්නෙ. හෝඩි පොතෙන් පටන් ගත්තු ගමන මේ වෙද්දි සාමාන්‍ය පෙළ පන්ති වෙනකම්ම ඇවිත්. සාමාන්‍ය පෙළින් මේ ඉස්කෝලෙ ඉවරයි. ඊට පස්සෙ ඉගෙන ගන්නවනම් ලොකු ඉස්කෝලෙට යන්න වෙනව. ඒකෙ ගණන් වැඩියි. ඒක හින්ද ගොඩක් දෙනෙක් සාමාන්‍ය පෙළ පන්තියෙන් ඉගෙනීම නවත්තනව. ඉස්සර ඉදන්ම පංතියෙ පළවෙනියට තරගය තිබුණෙ සාමයි අමරයි අතර. ඒ හින්දම පොඩි පන්ති වලදි දෙන්නට දෙන්න පෙන්නන්න බැහැ. හැබැයි ඉතිං දහය වසරෙ විතර ඉදල දෙන්නට දෙන්න නොදැක බැරිවුණා. අතින්වත් ඇල්ලූව නැති ඒක හරිම අහිංසක ආදරයක්. දෙන්නම හැමදාම උදේම ඉස්කෝලෙට එනව. පිට්ටනිය කෙළවර තිබුණ සල්ගහ යටට වෙලා පළවෙනි බෙල් එක ගහනකන් විතර දෙන්න ගොඩක් දවස් වලට කතා කර කර ඉන්නව. සාමයි අමරයි විතරක් නෙමෙයි ඉස්කෝලෙ යාලූවෙලා උන්නු කොල්ලො කෙල්ලො ගොඩක් දෙනෙක් මේ ගහ යටට එකතුවෙනව. ඒක හින්දම මේ සල්ගහට හැමෝම කිව්වෙ ලව් ගහ කියල. පොඩි පන්තිවල ළමයිට ශිෂ්‍ය නායකයො ඒ පැත්තට යන්න දුන්නෙ නැහැ. හැබැයි ඉතිං සිප ගැනීමකට වඩා දෙයක් මෙතන වුණෙත් නැහැ.
ඒ ආදර කතාවෙ පළවෙනි අවුරුද්ද විතර හරිම සුන්දරයි. මොකද දෙන්නට දෙන්න වචනයක්වත් කතා කළේ නෑ. මූණට හම්බුනත් බිම බලාගෙන යනව. හැබැයි ඒ දෙන්න විතරක් නෙමෙයි පංතියෙ හැමෝමත් දැනගෙන හිටිය මේ දෙන්න ආදරේ කරණව කියල. අමර සාමට ගත්ත උපන්දින තෑග්ග එයාට දෙන්න ලැජ්ජාවෙන් දවස් දෙක තුනක්ම එයා වටේ කැරකි කැරකි හිටිය. සල්ගහ යටදි අහම්බෙන් වෙච්ච පළමු අතින් ඇල්ලීම, සිප ගැනීම වගේ දේවලූත් මේ අතරට එකතුවෙනව. ඔය අතරෙ තව කතාවකුත් කියන්න  ඕනෙ. මේ පැත්තෙ මීට අවුරුදු පහකට විතර කළින් ලොකු කර්මාන්ත ශාලාවක් පටන් ගන්නව. ඒ පැත්තෙ රස්සාවක් නැතුව වේළි වේළි හිටපු කොල්ලො කෙල්ලන්ට රස්සා හම්බෙන හින්ද හැමෝම සතුටුවුණා. ඒත් අවුරුදු පහක් විතර යනවත් එක්කම ඒ පැත්තෙ පිළිකා රෝගීන් ගාණ පුදුම විදිහට වැඩිවෙන්න ගන්නවත් එක්කයි අර්බුදය එළියට ආවෙ. අන්තිමට කොහොම හරි ෆැක්ටරිය වහලදාද්දි ඒකෙ වැඩ කරපු ගොඩක් දෙනෙකුයි අහල පහල පදිංචි වෙලා හිටපු අයයි පිළිකා රෝගීන් වෙලා ඉවරයි. සාමගෙ තාත්තත් වැඩකළෙත් ඔය කර්මාන්ත ශාලාවෙ. ගෙදර කොදුනාරටිය ඇදට වැටුණට පස්සෙ වෙන දේ ගැන අහන්න දෙයක් නෑනෙ. කොහොම හරි ඉස්කෝලෙ වර්ෂ අවසාන විභාගෙ මුල් තැන ගන්න තුන්දෙනාට ඊළග අවුරුද්දෙ ඉගෙනගන්න ශිෂත්වයක් ලැබෙනව. ඒකෙ පිහිටෙන් සාම දිගටම ඉස්කෝලෙ ගියා.
ඒත් තාත්තගෙ ලෙඬේ වැඩත් එක්ක සාමට ඉස්කෝලෙ වැඩ ටිකක් අතපහුවුණා. වර්ෂ අවසාන විභාගෙ රිපෝට් එක දෙන දවසෙ වෙනද වගේ නෙමෙයි සාමගෙ පපුව ගැහෙන්න ගත්ත. හරියට අර වහල දාල තියෙන ෆැක්ටරියෙ මෝටරේ වගේ. පංතියෙ පළවෙනිය ගිය පාර වගේම අමර. දෙවෙනිය තුන්වෙනිය නම් කියල ඉවරයි. සාම හතරවෙනිය විදිහට නැගිටල ගිහින් වාර්තාව ගත්තට එයාට කිසිම දෙයක් ඇහුනෙවත් පෙනුනෙවත් නෑ. පුරුද්දට වගේ ආපහු ගිහින් ඉදගත්ත. දැන් ඇගේ හිතේ උත්තර නැති ප‍්‍රශ්න කෝටියක්. වෙන ළමයෙක් වගේ දැන් ඉස්කෝලෙ ගියා ඇති කියල ඉගෙනීම නවත්තන එක සාමට සරළ දෙයක් නෙමෙයි. එදා හැන්දෑවෙ සල් ගහ යට අමරගෙ උරහිස සාමගෙ කදුළු වලින් පෙගිල ගියා. ඇයට උරහිසට බරවෙන්න දෙනව ඇරෙන්න අමරට කියලත් උත්තරයක් තිබුණෙ නෑ සාමගෙ ප‍්‍රශ්නෙට. අලූත් පාසල් වාරෙට ළමයි ලියාපදිංචි වෙන්න ගන්නවත් එක්ක සාම ඇවිත් විදුහල්පතිතුමාව හම්බවුණා. විදුහල්පතිතුමාගෙ පුටුවට ඉහළින් බිත්තියෙ ජනාධිපතිතුමා හිනාවෙනව. පැත්තක බුදු කුටියකුත් තියෙනව. විදුහල්පතිතුමාගෙ මේසෙ උඩ කන්නංගර මහත්තයගෙ පිංතූරයක්. විදුහල්පතිතුමා ගාව තිබුණ සාමගෙ ප‍්‍රශ්නෙට උත්තරයක්. ඒත් එහෙමත් නෙමෙයි ඇත්ත ප‍්‍රශ්නෙ හරියටම පෙන්නන්න ක‍්‍රමයක්.
අවිනිශ්චිත දවසක හැන්දෑවක විදුහල්පතිතුමාගෙ කාර්යාලයේ දොර වැහුන. කන්නංගර මහත්තයගෙ මූණ ගාවම ඒ යක්ෂයාට උපත දෙන සංසර්ගය සිද්ධවුණා. සල්ගහ මුල ප‍්‍රාර්ථනා මියැදුණු දෑසින් සාම බලන් හිටිය ? අදුර එනවත් එක්කම වෙහෙසකර විදිහට සාම පිට්ටනිය හරහා ඇවිදගෙන යනව අපි දැක්ක. සල්ගහ පාමුල ලේ පැල්ලම් කවුරුත් දැක්කෙ නැහැ. මේ පැත්තෙ කැළේ හිටපු මිනීමරු කොටියෙක් ගැන ගමේ වැඩිහිටි අය කියන කතාවක් තියෙනව. ඒ දවස්වල මේ කොටිය හින්ද මුළු පැත්තම භයෙන් ඉදල තියෙන්නෙ. එක දවසක් කැළේ දර කපන්න ගිය මිනිහෙක් කොටිය ගොදුරු කර ගන්නවත් එක්කම මිනිස් ලෙයට රහ වැටිල ඒ භයංකාර මිනිස් දඩයම පටන් ගන්නව. කොහොම හරි සතියක් දෙකක් විතර යද්දි කොටිය විතරක් නෙමෙයි ලේ රහට කෑදර වෙන්නෙ කියල අපිට තේරුණා. සතියකට දවසක් දෙකක් සාමට ඉස්කෝලෙ හැන්දෑවෙ නතර වෙන්න වුණා. ඔය අතර මලකට සමනළයෙකුට සමහර දේවල් තවත් හංගන් ඉන්න බැරිවෙනව. දවසක් උදේ ඉස්කෝලෙ එන්න ලෑස්තිවෙද්දි සාමට වමනෙ යන්න ගන්නව.
කොටිය දැනන් හිටිය පුරුදු මංකඩ මිනිස්සු යන එන. ඒ අහල පහලට වෙලා හැංගිලා බලන් ඉන්න විතරයි තිබුණෙ. එදත් විදුහල්පතිතුමා ගෙදර යන්න ටිකක් පරක්කුවෙන දවසක්. කාර්්‍යාලෙ දොර ඇරෙන සද්දෙට විදුහල්පතිතුමා හෙමිහිට ඉස්සරහට හැරුණ. එතන හිටියෙ ඔහු බලාපොරොත්තුවුණු කෙනානම් නෙමෙයි. ඒ අමර හැබැයි අපිට පුරුදු අමර නෙමෙයි. ඉස්කෝලෙ පැත්තෙන් මිනිහෙක් බෙරිහන් දෙන සද්දෙ එදා හවස දෝංකාර දුන්න. අමරව පොළිසියෙන් අරන් යන දවසෙ ඉස්කෝලෙ හිටපු ළමයි ගුරුවරු විතරක් නෙමෙයි ඩෙස් පුටු වෙච්ච අපි පවා බලන් උන්නෙ අදහ ගන්න බැරුව. හැමෝම හිතුව ලොකු විනාශයක්වුණා කියල. ඒත් ඒ විනාශයේ ආරම්භය විතරයි. සැබෑ විනාශය සාමගෙ කුසේ වැඩෙමින් තිබුණ. ඒ සංසර්ගය නවත්ත ගන්න බැරිවුණ එකේ විපාකය ගොඩක් දරුණු වුණා.
කාලය ගෙවුණ සාමගෙ කුස පලාගෙන ඒ යක්ෂයාගෙ උපත සිදුවුණා. ඒ යක්ෂයගෙ බැල්ම මුලින්ම වැටුනෙ සාමලගෙ ඉස්කෝලෙට. ඒ විනාශය පටන් ගත්තෙ පිට්ටනිය කෙළවර සල්ගහ අකාලෙ මැරෙනවත් එක්කයි. ඉස්කෝලෙන් යක්ෂයාගෙ බලපෑම නතරවුණේ නැහැ. එතනින් එහාටත් යක්ෂයා යන්න ගත්තෙ විනාශය ඛේදවාචකයක් බවට පත්කරල. යක්ෂයගෙ අදුරු හෙවනැල්ල හැමතැනම පැතිරෙන්න ගත්ත. යක්ෂයගෙ උපතින් පස්සෙ යක්ෂයට එරෙහි අරගලය සරළ දෙයක්වුණේ නැහැ.  අද දිරල ගිය ඩෙස් බංකු ටිකක්, ගරා වැටුණු ගොඩනැගිලි ටිකක් විතරක් ඉතුරුවෙච්ච ඉස්කෝලෙක අපි සුදු ගවුම් නිල්් කොට කලිසන් ඇදගත්තු පොඩි උන් අපි වටේ දුව පැන ඇවිද්ද අතීතයක් ගැන හීන දකිනව. සල්ගස් හෙවණ නැති පිට්ටනිය කෙළවර අව් කාෂ්ඨකේ කි‍්‍රකට් ඉනිවලට ගත්ත පරණ කැඩිච්ච පුටුවක් තනියම අඩ අඩ ඉන්නව. සාමගෙයි අමරගෙයි ආදර කතාවට මොකද වුණේ කියල එතනින් එහාට අපි දන්නෙ නැහැ. හැබැයි ඒක හොද විදිහකට ඉවරවුණා කියලනම් හිතන්න අමාරුයි.

(රිවිහාර පින්නදුව)

Saturday, June 3, 2017

වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ

වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ


හුදෙකලා අන්ධකාරය අද්දර
දල්වලා හසකැන්
එළියවන්නේ ඇයයි
ජීවිතේ ගිම් නිවාලන
රිදුම් දෙන මතකයන් මත
ගල්වලා පේ‍්‍රමයේ ඔසු
වේදනා නාශක නොවෙයි ඈ
සුවයදෙයි නිට්ටාවටම
ආලයට භිය සදන
කොළඹ මංමාවත් දිගේ
දහසක් හඩවල් පරයමින්
ආදරේ හඩනගනවා ඇහෙනවද
සිදුහත් වෙන්න හැකිනම්
යශෝදරාවත් සමගින්
විමුක්තිය සොයාගෙන
අරගල බිමට යන්නට
වෙළදපල මාරසෙන් පරදිමින්
ලෝටස් වටරවුමෙ
ඉතිං අපි විදසුන් වඩමු
මාර දෙවිවරු රගයි
සිහින මවමින් දසත
නොරැවටී මාවතේ
දෑත් බැද ඇවිදන් යන්න
හාදු අනුමෝදන්ව අද
විහාරමහා දේවියෙදි අරහත් වෙන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)

Friday, May 26, 2017

වම් ඉවුරෙ හිටගන්න

වම් ඉවුරෙ හිටගන්න


බලාපොරොත්තුවේ නියං සායෙන්
වේලිලා කරවෙච්ච පොළවට
නව ලොවක පැතුමන් දරාගෙන
පොද වැසක්ව පතිතවන්නට
එන්න සොයුරනි

ජීවිතේ හීන පැළකර
අස්වැන්න ගෙට ගන්න කළියෙන්
ණය හිලව්වට ජීවිතේ සින්නවුණු
සුසම් හෙළමින් උන්නු කාලය
අහවර කරන්නට
එන්න සොයුරනි

ජුකී මැෂිමට හාදු දෙන
ලස්සන රටා මවමින
ජීවිතේ ගෙතුම වැරදුණු
මහාමේරුව පතා ඇවිදින්
බොරළු කැටවත් නොමැතිවූයෙන්
හිනා තහනම් කලාපෙන්
මිදී ඉගිලෙන්න
එන්න සොයුරනි

ලොකු කාර් එතත ගෙයක
අජරාමර නිවනින් සැනසෙන්න
පොත් වනපොත් කරමින්
ධ්‍යාන වඩන
බුදුවෙන හීනෙක
සෝවාන් වෙන්න බැරිකොට
යශෝධරාවත් එක්කන්
දිසාපාමොක් තක්සලාවෙන්
එන්න සිදුහත්

තෝරුද මොරුද
සාලයොද හුරුල්ලොද
අපි උන්ට දැල් එලූවද
නැත්තන් කවුරු හරි
අපිට දැල එළලද
මේ දැල් ඉරාගෙන
හබල් ගා විගසින්
එන්න දියඹට

සෙල්ෆියක් ගන්නකොට හිනාවෙන
ඒත් කදුලූ නැතුව විලාප දෙන ජීවිතය
එකේ උණුසුම හොයන
කණ්නාඩියෙන් ටයි එකේ හැඩ බලන
මහවට රුහුණු කුමාරිට
හෙමි හෙමින් උදේ හවස මුමුණන
වගේ වගක් නැතුව
හතිහල හලා දුවන තරගෙන්
එන්න ජීවිතය හොයාගෙන

උඩරට කදුකර සිරියාව
හොයන්න එපා
හෙම්බත්වුණු මුහුණුවල
තේ දළු නෙළලම ගෙවුණු
ඇගිලි අතරට තුරුළුකර දහිරිය
එන්න සොයුරනි

රට කාසි ඉල්ලමට
ජීවිතේ ඔට්ටු දැමු
ගිණියම් වැලිකතර
සාරය උරාබොන
ඔය මුළුතැන්ගෙයින් දැන්
එන්න සාලෙට

ආදරෙන් වැළදගන්නට
අරගලය අතනාරිනා බව දිවුරා
ජවය ගන්නට
පාට නැති ලෝකෙට
රතුපාට සිත්තරුන්
ජීවිතේ සිතුවම් කරණ
ආරාධනා කුමටද
එන්න දැන් නුඹ
විසල් සිහින දකිනා
පුංචි මිනිසුන් එක්ක
දෙපයම පොළවේ තබා
වම් ඉවුරෙ හිටගන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)



Saturday, May 20, 2017

වැලන්ටයින් දන්නවද?

වැලන්ටයින් දන්නවද?


නුඹ නමින් පේ‍්‍රමයක්
ඇත මගේ හදවතේ
පිළිගන්න ඉතිං දැන්
මගේ මේ ආදරේ
හීන මගඇරුණු ලෝකෙට
පණ ගැහෙන ප‍්‍රාර්ථනාවක්
අරන් එන්නේ නුඹලයි
අන්ධකාරයට හුරුවූ දෑස් අද්දර
දල්වලා පහන් එළි
මේ ඝනදුරු අන්ධකාරය
සදාකාලික නොවන වග
සිහිකරන්නේ නුඹලයි
මල් නොපිපෙනා බිමක
මලක් වී විකසිත වෙන්න
වෙර දරණ නුඹලාට
පුද නොදෙන පේ‍්‍රමයෙන්
ඵලක්වේවිද කාට
වැලන්ටයින් දන්නවද
සටන් පාඨ වලින්
ආදරෙයි කියනකොට
ඒක හරි ලස්සනයි
රෝස මල් වෙනුවට
පාප්ප බාල්දි අතට ගත්
චොක්ලට් පෙති නැති
ඒත් ප්ලේන්ටියෙන්
ඇස් වැහෙන්නට නොදෙන
සුමට පෙම්බස් නොමැති
ගොරහැඩි මුවින් සටන් පාඨ මොරදෙන
පෙම්බරය පෙම්බරිය
අද ආදරවන්තයින්ගේ දිනය
ඒ කියන්නේ නුඹලගේ දවස

(රිවිහාර පින්නදුව)


Thursday, May 18, 2017

සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා

සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා


සිවුර ඇතුළින් කකියනා ලේ
බවුන් වඩනට නොවේ
අරගල බිමට වඩිනට
ඉතිං ඉල්ලයි කෑ ගසා
සිහින ඇහැරෙන කණිසමේ අද
සැගවිලා ඉන්න හැටියක් නැතිවෙලා
අකුරු වළදන රුපුන් එනකොට
සක්මනින් වඩිනට බැරි නිසා
දිව ගියා මා පෙරමුණට
කෙලෙස වන්නද පමා
ජල ප‍්‍රහාර කදුළු ගෑස් මැද
ශාන්තිවාදී බණ කෙලෙස දෙසන්නද මං
උගුර ලේ රහ කරන්
මොර දුනෙමි සටන් පාඨ
රතන සූත‍්‍රය එය යැයි සිතා
දන් දුන්නම මල් පිදුවම
විතරමද පිනක් වෙන්නෙ
විකුණනා හෝඩි පොත
රකින අරගල බිමත්
පිං බිමක්ය මට
බෝ මළුව සේ අද
සිත නිවා සනහනා

(රිවිහාර පින්නදුව)


Monday, May 15, 2017

අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල

අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල


ඉතිං හරියනවද
වෙනුරල ති‍්‍රමාලව
හිරකරල තිබ්බහම පිළිමෙක
යුනියන් එකේ පිංතූර වල
තවත් අපි බලන් උන්නොත්
අකුරු අඩුවෙයි හෝඩි පොත්වල
බන්දේසිවල තියල
ගෙන ආවෙ කවුරුන්ද කවදද
නුඹට මට හිමි ලෝකය
දිනාගන්නට ඒ ලොව
කදුළු දහඩිය මත
සිතුවම් කරපු සිතුවමකි
රුධිරයෙන් අතීතෙක
මැක්ඩොනල්ඞ් කේ එෆ් සී
බ්‍රෙඞ් ටෝක් ෆැබ් එකත් පරාදයි
කැම්පස් කැන්ටිමේ
සීනිත් නැති තේ කොළත් නැති
ප්ලේන්ටි වල හයිය
කහ පාට වතුර වල
පරිප්පු ඇට හොයන
බත් එකකින් ලැබෙනවද
අධිබලැති ප්‍රෝටීන
කදුළු ගෑස් කාගෙන
බැරියර් පෙරළන්න
මම තනියෙන් ගොඩයමි ගච්ඡාමි
සිල් පදය පස් පාරක් කියල
පන්සිල් ගන්න ලෝකෙක
උත්තර හොයන එක එකට
ඒකත් ජයක් ලේසි නැති
ඉතිං වෙනුරලව නිදහස් කරන්න
ඔයත් එන්න අරගල බිමට
වෙනස් කරන්න බැහැ කියන ගොඩක් දේවල්
වෙනස් කරන්න පුලූවන් කියල
එහෙම හිතන්නවත් අකමැති
කොළඹ පාරවල් වල කෑගහන්න

(රිවිහාර පින්නදුව)

Sunday, May 7, 2017

මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්

මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්


ඉතිං මේ රෑ මැදියම
සිතිවිලි හෙමි හෙමින් ඇවිදින්
අතීතෙක තැනින් තැන කොනිත්තන
ජීවිතේ අරුමයකි
ඒ අරුම විදින්නෙමි
දුක් කදුළු තුටු සිනා
තැවරිලා ඇති මගට
ජීවිතය යැයි නම් දෙන්න
දවසෙ නිහඩම නිමේෂෙක
කොහේදෝ සැගව සිට
නැගිට මා වෙත ඇදෙන
මතකයන් පෙම්බරිය සමගින්
ඉතිං මා රමණයේ යෙදෙන
වචනයට හකුලන්න බැරි
හැගීමකින් ගැබ්ගෙන
ආයෙමත් උදෑසන ගබ්සා වෙන
මිදුලට පැන හිස හැරුන අත
තරු එළිය යට දුවන්න
ඇයව සොයන් ගොස්
හතිවැටෙන තුරු හාදු දෙන්නට
හොස්ටල් වල මේ වෙලාවෙත්
ඇහැරන් ඉන්න
සහෝදරවරු එක්ක ගිහින්
අරලියගහ මන්දිරේ තාප්පෙ
පෝස්ටර් අලවන්න
හිතෙන්නේ මට විතරද
විභාගෙන් බුදු බව පතා
සටහන් මත අනිමිසලෝචනයෙ යෙදෙමින්
නීරස වචන කටපාඩම් කරණකොට

(රිවිහාර පින්නදුව)